‘Baars’ poëzie gaat verder dan de laatpostmoderne poëzie die aan de orde van de dag is en die via maatschappelijke en politieke reflecties haar eigen urgentie wil demonstreren. De gedichten in Binnenplaats doen fundamentelere vragen rijzen door – opnieuw – de kenbaarheid van de dingen en het vermogen van de taal te onderzoeken. Zo stellen ze de mogelijkheid tot een relatie met de realiteit ter discussie – en dus, allicht onbewust, de effectiviteit van het gros van de hedendaagse poëzie.

Binnenplaats is een bundel die imponeert. De weelderige artistieke en filosofische referenties en de soms abstracte poëtische gedachten maken van de gedichten tijdens een eerste lectuur een harde noot om te kraken, maar wekken bij daaropvolgende lezingen vooral ontzag voor de belezenheid en de veelzijdigheid van de dichter. Bovendien, en ter afsluiting dient dit gezegd te worden: Baars’ gedichten zijn soms ook verrassend grappig én romantisch.’

Aldus Bram Lambrecht in een geweldig stuk op De Reactor. Lees het hier.