Twee keer uit de krochten van de popmuziek

(gepubliceerd op deRecensent.nl op 21 december 2010)

Torquill Campbell, een van de drijvende krachten achter de Canadese popgroep Stars, zit nooit om een snedige qoute verlegen. Gevraagd naar het waarom achter het feit dat er op het laatste Stars-album The Five Ghosts zo weinig van zijn stemgeluid te horen was en zoveel van dat van co-leadzanger Amy Millan, antwoordde hij dat het zijn ideaal was uiteindelijk helemaal uit de muziek van Stars te verdwijnen. Dat hij geen onderdeel meer zou uitmaken van dat wat uit hem voortkwam. Elders, maar je zou kunnen zeggen in het verlengde daarvan, verklaarde hij dat popmuziek aan het verdwijnen was, en dat hij met Stars dat verdwijnproces vastlegde. Letterlijk: “Je maakt CD’s, die niemand koopt, maar als je optreedt blijkt toch iedereen de liedjes mee te kunnen zingen.” En: “Het maakt me niet uit als mensen Stars niet kennen. Als ze onze muziek maar horen.”

Wie zijn eerste solo-album Cold Hands, Warm Heart (onlangs verschenen onder de naam Dead Child Star) hoort, gaat in het licht van die uitspraken misschien begrijpen waarom The Five Ghosts ondanks zijn bombast, in vergelijking met zijn drie voorgangers Sad Robot, In Our Bedroom After The War en Set Yourself On Fire toch een wat vlakke plaat was. Cold Hands, Warm Heart is een terugkeer naar het geluid van de eerste Stars-platen Heart en Nightsongs. Zolderkamerpop, of zo je wilt: singer/songwritermuziek van iemand wiens belangrijkste instrument niet de gitaar of de piano is, maar de computer. Een vertellende zang die verhalende teksten vertolkt waarin Campbell – als in de beste Stars-nummers – toont dat onderkruipsels ook een hart hebben.

Cold Hands, Warm Heart is niet alleen een terugkeer naar Campbells roots, het is ook een betere plaat dan (het overigens prima) The Five Ghosts. Verhalender, rijker, eclectischer, duisterder. Alles dat mist is de stem van Amy Millan, maar voor de rest laat het contrast tussen de release van Stars in 2010 en die van Dead Child Star toch vooral de indruk achter dat Torquill Campbell zichzelf al uit Stars heeft verwijderd. Is het niet fysiek, dan toch met zijn hart.

En geheel in lijn met het verdwijnen van de popmuziek verschijnt Cold Hands, Warm Heart niet op CD of vinyl, maar alleen als een via de eigen website downloadbaar MP3-album. Dat maakt het een zolderkamerplaatje, volledig buiten de popmuziekindustrie tot stand gekomen, en dat geeft de indruk dat Torquill Campbell niet alleen Stars ontvlucht, maar ook de wereld waarvan hij met Stars het ineenstorten muzikaal omlijstte.

In omgekeerde richting gaat de Newyorkse Alex Schaaf, alias Yellow Ostrich. Hij kent als muzikant bij wijze van spreken niet anders dan zijn zolderkamer. Hij heeft nooit een contract of een wereldtournee gehad, maar knutselt in zijn eentje zijn platen in elkaar, waar hij dankzij de huidige beschikbaarheid van opnametechniek de mogelijkheden voor heeft. Ook hier viert eclecticisme hoogtij, en ook de benaming “prettig gestoord” komt bovendrijven als je naar zijn muziek luistert. Zo zette hij eerder dit jaar de Wikipedia-pagina van Morgan Freeman op muziek – naar eigen zeggen omdat hij geen inspiratie had voor teksten.

Was The Morgan Freeman EP nog precies dat: een EP, het onlangs verschenen The Mistress is zijn echte debuut. Net als Cold Hands, Warm Heart is The Mistress een juweeltje uit de krochten van de popmuziek. Yellow Ostrich klinkt als een soort levenslustige Elliott Smith, of een Devendra Banhart met de muzikaliteit van The Beatles. Even gretig en overtuigend wordt er belachelijk over the top geschreeuwd, als dat er een mooie, tedere melodie wordt vertolkt. Alex Schaaf is een man van vele muzikale talenten, en hij is niet bang met die talenten te woekeren. Het lijdt dan ook geen twijfel dat hij uiteindelijk zijn zolderkamerstatus zal ontgroeien en zich zal ontwikkelen als een belangrijke artiest in de upperground.

Cold Hands, Warm Heart van Dead Child Star is voor slechts vijfenhalve euro te downloaden via de website van Stars: www.youarestars.com. Yellow Ostrich maakt het nog bonter door The Mistress gratis beschikbaar te stellen via yellowostrich.bandcamp.com. Popmuziek die niet tot doel heeft beroemdheden te kweken, of de makers miljonair te maken, geen videoclips heeft en zelfs geen geluidsdrager. En toch twee platen die wat mij betreft tot de beste van 2010 behoren.

Twee keer uit de krochten van de popmuziek

Torquill Campbell, een van de drijvende krachten achter de Canadese popgroep Stars, zit nooit om een snedige qoute verlegen. Gevraagd naar het waarom achter het feit dat er op het laatste Stars-album The Five Ghosts zo weinig van zijn stemgeluid te horen was en zoveel van dat van co-leadzanger Amy Millan, antwoordde hij dat het zijn ideaal was uiteindelijk helemaal uit de muziek van Stars te verdwijnen. Dat hij geen onderdeel meer zou uitmaken van dat wat uit hem voortkwam. Elders, maar je zou kunnen zeggen in het verlengde daarvan, verklaarde hij dat popmuziek aan het verdwijnen was, en dat hij met Stars dat verdwijnproces vastlegde. Letterlijk: “Je maakt CD’s, die niemand koopt, maar als je optreedt blijkt toch iedereen de liedjes mee te kunnen zingen.” En: “Het maakt me niet uit als mensen Stars niet kennen. Als ze onze muziek maar horen.”

Wie zijn eerste solo-album Cold Hands, Warm Heart (onlangs verschenen onder de naam Dead Child Star) hoort, gaat in het licht van die uitspraken misschien begrijpen waarom The Five Ghosts ondanks zijn bombast, in vergelijking met zijn drie voorgangers Sad Robot, In Our Bedroom After The War en Set Yourself On Fire toch een wat vlakke plaat was. Cold Hands, Warm Heart is een terugkeer naar het geluid van de eerste Stars-platen Heart en Nightsongs. Zolderkamerpop, of zo je wilt: singer/songwritermuziek van iemand wiens belangrijkste instrument niet de gitaar of de piano is, maar de computer. Een vertellende zang die verhalende teksten vertolkt waarin Campbell – als in de beste Stars-nummers – toont dat onderkruipsels ook een hart hebben.

Cold Hands, Warm Heart is niet alleen een terugkeer naar Campbells roots, het is ook een betere plaat dan (het overigens prima) The Five Ghosts. Verhalender, rijker, eclectischer, duisterder. Alles dat mist is de stem van Amy Millan, maar voor de rest laat het contrast tussen de release van Stars in 2010 en die van Dead Child Star toch vooral de indruk achter dat Torquill Campbell zichzelf al uit Stars heeft verwijderd. Is het niet fysiek, dan toch met zijn hart.

En geheel in lijn met het verdwijnen van de popmuziek verschijnt Cold Hands, Warm Heart niet op CD of vinyl, maar alleen als een via de eigen website downloadbaar MP3-album. Dat maakt het een zolderkamerplaatje, volledig buiten de popmuziekindustrie tot stand gekomen, en dat geeft de indruk dat Torquill Campbell niet alleen Stars ontvlucht, maar ook de wereld waarvan hij met Stars het ineenstorten muzikaal omlijstte.

In omgekeerde richting gaat de Newyorkse Alex Schaaf, alias Yellow Ostrich. Hij kent als muzikant bij wijze van spreken niet anders dan zijn zolderkamer. Hij heeft nooit een contract of een wereldtournee gehad, maar knutselt in zijn eentje zijn platen in elkaar, waar hij dankzij de huidige beschikbaarheid van opnametechniek de mogelijkheden voor heeft. Ook hier viert eclecticisme hoogtij, en ook de benaming “prettig gestoord” komt bovendrijven als je naar zijn muziek luistert. Zo zette hij eerder dit jaar de Wikipedia-pagina van Morgan Freeman op muziek – naar eigen zeggen omdat hij geen inspiratie had voor teksten.

Was The Morgan Freeman EP nog precies dat: een EP, het onlangs verschenen The Mistress is zijn echte debuut. Net als Cold Hands, Warm Heart is The Mistress een juweeltje uit de krochten van de popmuziek. Yellow Ostrich klinkt als een soort levenslustige Elliott Smith, of een Devendra Banhart met de muzikaliteit van The Beatles. Even gretig en overtuigend wordt er belachelijk over the top geschreeuwd, als dat er een mooie, tedere melodie wordt vertolkt. Alex Schaaf is een man van vele muzikale talenten, en hij is niet bang met die talenten te woekeren.

Cold Hands, Warm Heart van Dead Child Star is voor slechts vijfenhalve euro te downloaden via de website van Stars: www.youarestars.com. Yellow Ostrich maakt het nog bonter door The Mistress gratis beschikbaar te stellen via yellowostrich.bandcamp.com. Popmuziek die niet tot doel heeft beroemdheden te kweken, of de makers miljonair te maken, geen videoclips heeft en zelfs geen geluidsdrager. En toch twee platen die wat mij betreft tot de beste van 2010 behoren.

Joost Baars