De vrijheid en de toekomst

Standard

UPDATE: Frénk van der Linden schreef een korte reactie op dit stuk. U vindt het, samen met mijn respons, in het naschrift.

Een paar dagen geleden werd de Syrisch/Palestijnse dichter Ghayath Almadhoun geciteerd in De Wereld Draait Door. Frénk van der Linden, die hem enige tijd daarvoor had geïnterviewd voor het NCRV-programma Altijd Wat, greep toen hem werd gevraagd naar de betekenis van de Amerikaanse aanval op ISIS terug naar een van zijn uitspraken. Omdat Damascus de oudste stad ter wereld was, zijn alle steden erna er afspiegelingen van, en dus, zo citeerde Van der Linden Almadhoun, zal er “geen vrede voor de mensheid zijn, als er geen vrijheid komt in Damascus, de oudste stad ter wereld.”

Ik fronste mijn wenkbrauwen. Vrede? Vrijheid? Daar had Almadhoun toch niet over gesproken? Toen ik het interview nog eens terugkeek, bleek dat inderdaad. Almadhoun had niet gezegd dat er zonder Damascus geen vrede is, en ook niet dat er voor wereldvrede vrijheid in Damascus zou moeten komen. Hij had gezegd dat hij zonder Damascus geen toekomst zag. Dit waren zijn precieze woorden: Continue reading

‘Wij, buitenstaanders’, essay over de film ‘Bird People’ op deRecensent.nl

Standard

Op deRecensent.nl is gisteren mijn essay ‘Wij, buitenstaanders’ gepubliceerd, over de film Bird People van Pascale Ferran. Over de sigaret als tegenhanger van de iPhone.

‘Hoezeer ons leven wordt gereguleerd, en wat dat betekent, daarover gaat Bird People. De vele sigaretmomentjes in de film zijn de momenten waarop de personages even uit het door henzelf en door anderen gecreëerde (vaak maatschappelijke) monster dat ze in de greep heeft stappen, en heel even “vrij” zijn. (…) En ook Audrey ondergaat een verandering als ze besluit om stiekem, tegen de regels in, in een van de kamers die ze schoonmaakt een sigaret op te steken. Ze houdt de sigaret door een kier in het raam buiten de kamer waar de orde heerst die zij moet bewaken. Kortom: om te kunnen gaan roken moet je naar buiten, moet je buiten de ruimte gaan staan waar de regels gelden.’

Lees het stuk op deRecensent.nl.

Laatste deel van ‘Ontmoetingen op papier’ op Hard//Hoofd

Standard

Vandaag is het laatste deel van de achtdelige reeks ‘Ontmoetingen op paper’ – over mijn ervaringen als boekverkoper – verschenen op Hard//Hoofd.

“Het alternatief is namelijk dat je verlangt dat de hele wereld als jij is, en dat is een garantie op erg veel teleurstellingen. Dan loop je het gevaar een bittere oude man (of vrouw) te worden. Dan ga je dingen schrijven als: “Boekverkopers zijn (…) hoeders van een cultuur die waar ze bij staan aan het instorten is.” Dan word je als Bernard Black van de Britse sitcom Black Books, die een boekwinkel heeft waar voor het raam in de deur een bordje hangt waarop aan beide zijden ‘closed’ staat.”

Lees het stuk op Hard//Hoofd.

Binnenkort verschijnt ‘Weg van Damascus’ van Ghayath Almadhoun

Standard

cover_weg-van-damascus_hrEr gaat een Nederlandstalige bundel verschijnen van een heel grote dichter, namelijk Ghayath Almadhoun: Weg van Damascus. Ik mocht vorig jaar met hem werken bij het literatuurfestival Read My World, waarvoor ik een programma maakte waarin hij samen met Willem Jan Otten voorlas. Nu mag ik in deze bundel met een nawoord in zijn grootse schaduw staan. Djûke Poppinga maakte uitstekende vertalingen van Almadhouns veelzijdige, virtuoze, indringende en ronduit geniale poëzie. Koop dit boek. Niet omdat het “actueel” is, dit werk van deze Palestijnse Syriër uit Zweden, hoewel het dat óók is. Maar vooral omdat er een poëtische stem in spreekt die alle marketing, alle politiek, alle toe-eigeningen, alle blurbs en alle oorlogen zal overleven. Enne… koop het bij de lokale boekhandel. Niet om de lokale boekhandel, maar om Almadhoun en Uitgeverij Jurgen Maas te helpen. Door bij de lokale boekhandel te kopen, zorg je ervoor dat het boek ook daadwerkelijk in de fysieke wereld aanwezig zal zijn, en niet alleen in een of ander magazijn, zodat nietsvermoedende mensen het nietsvermoedend kunnen oppakken en onvoorzien in vervoering kunnen raken door deze poëzie.

Vooys-stuk over (e)boeken online

Standard

Aan het begin van de zomer verscheen in Tijdschrift Vooys een stuk van mij over de mythes en de politiek rondom en e-boek en het papieren boek, onder de titel ‘Waarheid en fictie rondom het (e-)boek’. Zojuist is het stuk ook online verschenen. Bij het stuk hoort een filmpje dat onderaan dit bericht is te zien.

“‘Begin dit jaar luidde een kop in de Volkskrant: ‘E-boek haalt papieren versie in’. In het
artikeltje werd gewag gemaakt van het feit dat de markt voor e-boeken was gestegen
van 2,2 procent naar 3,2 procent van de totale boekenmarkt. (…) Maar als het e-boek een marktaandeel heeft van 3,2 procent dan wil datzeggen dat het papieren boek 96,8 procent van de boekenmarkt in Nederland in handen heeft. (…) Wat een dergelijk bericht – met zo’n grote discrepantie tussen de kop en de inhoud – mij vooral laat zien is de sfeer van vanzelfsprekendheid die rondom de ontwikkelingen in het boekenvak hangt. (…) Ik wil de vanzelfsprekendheden in de dominante toekomstvoorspelling dan ook niet bestrijden met een andere grote toekomstvoorspelling. Ik wil slechts twee vragen stellen: ‘is het allemaal wel zo vanzelfsprekend?’ en, ‘is het allemaal wel zo’n goed idee?’”

Lees het stuk op de website van Tijdschrift Vooys.

Continue reading

Deel VII van ‘Ontmoetingen op papier’ op hard//hoofd

Standard

Vanaf vandaag staat deel VII van mijn reeks ‘Ontmoetingen op papier’ – columns over boekverkopen – online bij hard//hoofd.

‘De vraag van Matthijs van Nieuwkerk is altijd: wat moeten we lezen? Dat is een vraag die je hoogstens aan een recensent kunt stellen. Die recensent ontleent zijn autoriteit aan zijn onafhankelijke geest. Maar bij Van Nieuwkerk aan tafel zitten geen recensenten, er zitten boekverkopers. En boekverkopers ontlenen hun autoriteit aan het gesprek dat ze met hun klanten aangaan. En juist dat kan aan tafel bij DWDD niet plaatsvinden.’

Lees het stuk hier.

Essay over ‘Boyhood’

Standard

Op deRecensent.nl is mijn essay ‘De betovering van Linklater’ verschenen, waarin ik schrijf over Richard Linklaters film Boyhood.

‘Er is een soort afstand tussen de kijker en de personages. Een afstand die de film ook wel comfortabel maakt: er is altijd een veilige ontroering mogelijk, er is nooit iets dat je doet wegkijken, iets dat echt je strot dichtknijpt. Maar het is gevaarlijk om in die comfortabele positie te kruipen, het haalt de angel uit de film, juist omdat die comfortabele positie ook een positie is die ver af staat van de personages. En om ze te beminnen moet je dicht bij komen. Waarom lukt dat zo moeizaam?’

Lees het stuk hier.