In literair tijdschrift Terras: vertalingen van Joy Ladin

Literair tijdschrift Terras publiceerde in het nieuwe nummer mijn vertalingen van vijf gedichten uit de bundel Psalms (2010) van de Amerikaanse dichteres Joy Ladin. Van Ladin verscheen onlangs The Soul of the Stranger, een theologische verkenning van transgenderisme in de Torah. Eerder schreef ze een indringende memoir over haar eigen transitie: Through the door of life, a Jewish journey between genders (2012). En over hetzelfde onderwerp een alom bejubelde bundeltrilogie: Transmigrations (2009), Coming to Life (2010) en Impersonation (2015). Ook Psalms draait om dit onderwerp, zij het niet vanuit een autobiografisch perspectief, maar vanuit het oogpunt van religiositeit en het gebed. De bundel was van grote invloed op mijn eigen bundel Binnenplaats.

Het eerste van de vijf gedichten kun je lezen door op het plaatje rechtsboven te klikken. In de loop van de tijd zullen er op de website van Terras meer vertalingen (die niet in het tijdschrift staan) verschijnen. Het tijdschrift is verkrijgbaar bij de betere boekhandel (deze betere boekhandels), bestelbaar in alle boekhandels en via de website, waar je ook een abonnement kunt nemen.

Ik kwam Ladin op het spoor via een schitterend interview dat ze gaf op de podcast On Being. Beluister dat interview hier.

Uit het begeleidende essay:
Mens, dat zijn de gedichten in Psalms. Alleen al in de vorm. Bezigt Ladin het parlando van het vrije vers (weg van de tempel), of is ze lyrisch en ultra-vormvast (midden in de tempel)? Beide. De gedichten zijn pijnlijk direct en wekken de indruk dat iemand simpelweg leegloopt tegenover de God waarmee ze een appeltje te schillen heeft. En tegelijk laat ze geen kans onbenut op een halfrijm, een ritmisch effect, een beeldspraak of op welke andere techniek die de grote traditionele dichters inzetten dan ook. Wat de gedichten tóch parlando en vrij maakt, is dat Ladin deze technieken nooit inzet om de gedichten ‘mooi’ te maken. Ze zijn niet het product van iemand die ‘gelooft’ in de schoonheid van deze technieken, maar van iemand waarin het verlangen daarnaar niet te doden is. Hoe lelijk, onbeholpen en ongeliefd het lichaam ook is waarin dit verlangen zich voordoet, het verlangt naar de schoonheid en harmonie waarvan die poëtische technieken een uiting zijn. Psalms is een schreeuw van iemand die graag wil zingen. En die zich niet wil en niet kan neerleggen bij het feit dat die zang een dode, voorbije, zinloze vorm is.’

In nY: vertaling van werk van Quintan Ana Wikswo

Zojuist is het nieuwe nummer (38) van het tijdschrift nY verschenen, met daarin ‘Een gebroken elegie voor een ovoïde sfeer’. Het is een achtdelige tekst van de Amerikaanse schrijver en beeldend kunstenaar Quintan Ana Wikswo, die exclusief in nY verschijnt en door mij is vertaald. Een lyrisch stuk dat recht in de afgrond kijkt van de nasleep van een mensenrechtencatastrofe: de onmogelijkheid tot vergeten, tot herinneren, tot vergeven, tot vergelden, tot ritualiseren en juridificeren. Een tekst als een wond.

Meer info hier. En hier vindt u de introductietekst van het nummer. U kunt het nummer hier bestellen (het gaat om nummer 38, dat vult u in op het formulier), of het kopen bij de betere boekhandel (een lijst met verkooppunten vindt u hier).

Wikswo is de auteur van twee hoogst originele, intense, lyrische boeken: The hope of floating has carried us this far (2015) en A long curving scar where the heart should be (2017). Daarnaast is ze performer en beeldend kunstenaar. In 2013 besteedde ze met haar solotentoonstelling Sonderbauten/The special block in het Joods Museum in Berlijn aandacht aan wat er in de meeste Holocaust-gedenkingsrituelen en -monumenten vergeten/toegedekt wordt: de gedwongen prostitutie van Joodse vrouwen in concentratiekampen. Kern van deze tentoonstelling was een reeks foto’s, waarover u Wikswo kunt horen spreken in een aflevering van de podcast Too Much Information van Benjamen Walker (beluister hier, vanaf 25:30, maar de hele aflevering is erg mooi).

Poetry International Rotterdam

Solo, samen met Goran Čolakhodžić en de fantastische Dolores Dorantes:

En met Boi Akih, tijdens de slotavond:

Zang: Monica Akihary. Gitaar: Niels Brouwer. Meer over Boi Akih hier.

Vertalingen: Astrid Alben en Michele Hutchinson.

« Oudere berichten

© 2019 Joost Baars

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑